دانشجویان ورودی 83 فردوسی مشهد(کتابداری)

سلام...

 اینم واسه دوستای عزیز و گلی که با کتابداری

آشنایی ندارن  البته هیچ تقصیری ندارینا مشکل از

جای دیگس ولی عجله نکنین من بهتون میگم  گفتم

که چیز بدی نیست آخه گوش شیطون کر کتابداری

واسه خودش یه علمیه

دست کم نگیریدش

کتابداری یعنی.............................حرفه ای فنی و هنری

کتابداری یعنی...........................مرشدی و رهبری و اوستادی

کتابداری یعنی ........................سرچ و حساب

کتابداری یعنی ........................فایل وکتاب

کتابداری یعنی ........................یعنی گوشم دستور دیویی شنید

کتابداری یعنی............................کلیدهای کیبورد دستم را برید

کتابداری یعنی.........................در هر سرای علم سری و گذری

کتابداری یعنی ....................... همچو خورشید به اثری راهبری

اما ...................................................اما............................

بس فراوانند  از لطف خدا کتابدارها...........................اغلب اینها د ر این کشور رها

دوشنبه 17/2/1386 دم دماي غروب تو اتوبوس به سمت اصفهان

طبق معمول ، برنامه موسيقي كه روبه راه بود . و هر كي تو خودش يا با بغل دستيش مشغول بود . همكلاسي هاي عقب اتوبوس هم كه براي خودشون عالمي داشتن . به قول شاعر گفتني بزن بر طبل بيعاري كه آن هم عالمي داره . ساعت نزديكاي 5/10 ، 11 شب بود كه با اصرار و اعتراض بچه ها كه نماز داره غضا مي شه اتوبوس جلوي يك مسجد نگه داشت . استاد در همون موقع بدليل ضيغ وقت كه نكنه دير برسيم به خوابگاه اصفهان و رامون ندن يه كم عصباني بود . بچه ها پياده شدن . قرار شد هر كاري كه ميكنن سريع به هم بجنبن كه دير نشه . اون شب نكته جالبي كه يادم مي ياد اين بود كه من و مجتبي از اونجايي كه بچه ها شام رو هنوز نخورده بودن بعد از نماز ، گوجه ها رو كه قبلا تهيه كرده بوديم همه رو يه جا توي نايلون شستيم ، عجب بهداشتي تو كارمون داشتيم . يكي از همكلاسي ها كه رد مي شد متوجه كار ما شد و خندش گرفت . مقداري كره 20 گرمي هم از بقالي بغل مسجد گرفتيم و با عجله سوار شديم كه ديديم استاد توپش پره . بچه ها كه اومدن بالا عصبانيتش گل كرد و چند تا توپ و تشر زد و قضيه تموم شد «خوبه دير برسيم رامون ندن شب تو كوچه بخوابيم ؟ خوبه ؟ از اين به بعد هر وقت كه من گفتم اتوبوس واي مي ايسته ، هر وقت كه من گفتم نماز مي خونين و...» بله اون شب اينطوري گذشت . ساعت حدوداْ 5/12 ، 1 نصف شب بود كه رسيديم اصفهان . به چه بدبختي دانشگاه مورد نظر رو پيدا كرديم و رفتيم به سمت خوابگاه ها . از خوابگاه خانم ها تا آقايون 100 قدم بيشتر فاصله نبود اول اونا رو پياده كرديم كه من خودم بلافاصله رفتم نامه يا همون فيش بانكي رو به اونجا نشون بدم كه اگه اون فيش نبود اون شب بايد تو خيابون مي خوابيديم . خيالم كه از بابت جاه و مسكن خانم ها راحت شده بود رفتيم كه جاي آقايون رو هم پيدا كنيم . يه مسير كوتاهي كه با اتوبوس رفتيم بعدش هم كه با كمي پياده روي رسيديم دم در اتاق .

واي بعد از سه شب بالاخره مي تونستيم مثل آدما توي اتاق بخوابيم . اتاق ما شامل يك پذيرايي 15 متري با مبلمان و تلويزيون و يك آشپزخانه نسبتاْ قابل قبول كه سمت راست آن توالت و سمت چپ آن حمام قرار داشت و يك اتاق خواب 10 تخته خوابه بود .

سه شنبه ساعت 5/1 صبح

در همون ابتداي رسيدن آقايون يكي يكي قصد حمام كردن تا خستگي راه رو از تنشون بيرون كنن . منم كه طبق عادت هميشگيم صبح ها رو براي نظافت ترجيح مي دادم . اون شب اولين شبي بود كه يك خواب راحت رفتم يعني از فرط خستگي تا صبح هيچي حس نكردم . صبح زود رفتم يه دوش مختصر گرفتم و اومدم بيرون كه ديدم استاد بيدارن و صورتشون رو ميتراشن . يك سلام و صبح بخير گفتم و به توصيه استاد رفتم كه بچه ها رو بيدار كنم . لحظه به لحظه براي من جالب بود . مني كه تا قبل از اين با صداي گرم پدر مادرم از خواب بلند ميشدم و در كنار سفره پهن شده صبحانه مي نشستم و صبحانه ميل مي كردم ، اكنون بايد بچه ها رو بيدار ميكردم بعدش هم فكر صبحانشون مي بودم . مني كه هر سه وعده صبحانه و نهار و شام رو بدون اينكه فكر كنم از كجا اومده ، چطوري تهيه شده ، مهم ترازاين چه خون دلي از اين بابت خورده شده در خانه پدري ميل مي كردم اكنون در اين موقعيت قرار گرفته بودم كه البته يك ماكت از اون بود و اصلا قابل مقايسه با اون نبود .

بعد از اينكه بچه ها بيدار شدن همگي رفتيم جلوي خوابگاه خانم ها تا اونجا صبحانه رو بخوريم . به هر طريق صبحانه رو خورديم و حاضر شديم . كه از كتابخونه مركزي شهرداري اصفهان بازديد داشته باشيم . اين دومين كتابخونه اي بود كه در اين چهار روز مي رفتيم . يك بازديد كوچولو به عمل آورديم و اومديم بيرون .  بچه ها زياد تمايل نداشتند كه وقتشون رو در بازديد از كتابخونه بگذرونن !!! استاد هم از وجناتش همين امر پيدا بود !!!!! جلوي ساختمان شهرداري چند تا عكس يادگاري گرفتيم و پياده حركت كرديم به سمت ميدون نقش جهان . واي باورم نمي شد ، تا قبل ازاين آرزوم بود كه يه روز بيام اصفهان رو ببينم ، حالا كه اونجا بودم باورم نمي شد . مسير كتابخونه تا ميدون رو پياده طي كرديم آخه راهي نبود . مي شه گفت : شهرداري اصفها ن و عمارت هشت بهشت و چهل ستون و ميدون نقش جهان و عمارت عالي قاپو و ... اينها همه نزديك هم بودند .

از اونجايي كه استادمون بايد يه سر تا ميراث فرهنگي اصفهان مي زد بنابراين بچه ها همه جمع شديم تا استاد گفتني ها رو بگن و قرا مدار ها رو بذاريم و ازهم جدا شيم . قرار گذاشتيم همه ساعت 5/12 ظهر ورودي ميدون جمع بشيم . بچه ها هر كدوم يه طرف رفتن . يعني در يك  چشم به هم زدن ناپديد شدن . من و جواد و آقاي كشوري هم كه با هم گشت مي زديم . مسعود و علي و مجتبي هم فكر كنم با هم بودن .

 دور تا دور ميدون بازار بود . تصميم گرفتيم يه دوري تو بازارش بزنيم ، باورتون نمي شه اينكه مي گن اصفهان نصف جهان يا مهد هنر ايران برام به خوبي معنا پيدا كرده بود . مغازه ها رو كه نگاه مي كردي از درون تك تك اونها صداي تيك تيك و تغ تغ چكش هاشون به روي ظروف فلزي و غير فلز به گوش مي خورد . چه دقتي و چه حوصله اي به خرج مي دادن تا اون نقش هاي زيبا رو روي كار بوجود بيارن . نكته قابل توجه اين بود كه اكثراْ كار توليد و فروش رو خودشون انجام ميد ادن . يعني هموني كه مشغول كنده كاري بود هم او فروشنده بود .

از اين ميان مينا كاري ها خيلي خيلي نظر من رو جلب كرده بود . فوق العاده زيبا و  ريزنقش بودن وبه همون نسبت فوق العاده صبر وحوصله و هنر صرف اونها شده بود . خوب طبيعتاْ قيمت هاي گزافي هم داشتن كه به نظر من منصفانه بود . به عنوان مثال يك سبوي مينا كاري شده كوچك كه قيمت كردم دقيقاْ يادم نيست ولي حول و حوش 30 ، 40 هزار تومان بود . تا يه كم بزرگتراش كه ديگه برو بالاي 300، 400 هزار تومان . البته يك قشر خاصي كه واقعاّ عاشق هنرند و پول هم دارن از اين جور چيزا مي خرن ، نه ما فقير مستضعفا . به هر حال يك چرخ دو ساعته توي بازارش زديم و سوقاتي ها رو خريديم و اومديم بيرون و رفتيم سر قرار. من دو بسته گز خريدم كه فكر كنم جمعاْ 3500 تومان شد . اومدم جايي كه قرار گذاشته بوديم ديدم استاد تنها نشسته متوجه شدم كه نفر اولي هستم كه اومدم . رفتم و نشستم كنار استاد و منتظر بچه ها شديم كه اونها هم يكي يكي داشت پيداشون ميشد . تعجب كرده بودم از بس سوقاتي خريده بودن كه بعضي هاشو ن به سختي راه مي رفتن مثل اينكه من از همه كمتر خريده بودم  اينطور كه معلوم بود همه مايه دار بودن .

اما از همه اينها كه بگذريم از نهار نميشد بگذريم . سريع رفتيم اتوبوس رو پيدا كرديم سوارش شديم و برگشتيم به دانشگاه براي صرف غذا ، تا اونجايي كه يادمه كباب بود . جاتون خالي خيلي چسبيد . ژتون اضافي هم كه داشتيم تا تونستيم باك رو پر كرديم . بعد از اون هم كه براي استراحت دو سه ساعته برگشتيم به خوابگاه . ساعتاي 5/3 ، 4 بعد از ظهر بود كه براي بازديد از اماكن ديدني دوباره راهي ميدون نقش جهان شديم . قصد ما سه جا بود يكي مسجد شيخ لطف الله يكي عمارت عالي قاپو و ديگري مسجد امام . كه دو مورد اول دير رسيده بوديم و بسته بودن و فقط فرصت شد كه بريم مسجد امام . همونم خالي از لطف نبود . يك مسجد بسيار زيبا كه چشم هر بيننده اي رو به معماري ريز نقش خودش خيره مي كرد . اين مسجد داراي ويژگي هاي مهم و در عين حال جالب توجهي بود . اولاْ وسط مسجد يك محيط كوچك دايره اي شكل بودكه چنين گفته اند كه در اون زمانها منبر در آنجا قرار داشته و اين به دليل تقويت صداي اون بود . طوري بود كه اگر حتي با يك انگشت روي فضاي مدور بزني صداش تا 7 مرتبه تكرارمي شد .

تو مسجد يه پير مردي هم بود كه با لهجه شيرين خودش براي ما توضيح ميداد . نكته قابل توجه ديگر اين بنا ، به كار بردن سرب در لابه لاي ديوار ها بود كه با زلزله هاي چند ريشتري هم آسيبي به مسجد نمي رسيد . همچنين از خصوصيتهاي ديگر اين مسجد ، وجود سنگهاي ستوني شكل در زاويه هاي ديوار ها بود كه در هنگام شب نور از خودشون ساتر مي كردن و موجب روشنايي محيط مي شدند .

 دم دماي اذون مغرب بود كه اومديم بيرون و بچه ها رو به حال خودشون رها كرديم كه هر چي مي خوان بخرن . من و مجتبي و قدرت در همون مسجد نماز مغرب رو خونديم و اومديم بيرون و رفتيم كنار حوز بزرگ وسط ميدون نشستيم و شروع كرديم به آواز ، گفتيم و خنديديم و خوش بوديم . يادشبخير  .

رفتيم به دانشگاه شام رو گرفتيم و برديم سي و سه پل كه كنار زاينده رود بشينيم و اونجا شام رو بخوريم . آخ كه چقدر رؤيايي بود و به ياد ماندني . .

غذاي اون شب شامل يك ظرف يه بار مصرف كه نمي دونم چي توش ريخته بودن ، خورشت بادمجون بود ، كشك بادمجون بود ، حليم بادمجون بود نفهميديم . خلاصه تا مدتها معلوم نبود كه دانشگاه اصفهان اون شب چي به خورد چند تا بچه مسلمون داده بود كه من بعد از مدتها تحقيق در مورد اون غذا بالاخره فهميدم حليم بادمجون بوده ، كار ندارم كه چطوري درست شده بود ، شايد پاچه هاي شلوارشون رو داده بودن بالا ، بادمجونا رو توي ديگ ريختن و لگد كردن . چقدر خوشمزه مي شه تصورش بكنين . معذرت مي خوام حالتون رو به هم نمي زنم . داشتم مي گفتم در كنارغذا يك پلاستيك پر سبزي ، چند بسته فلافل ، چند هم تا سس گوجه .

تا بعد خدانگهدار

تازه چند تا كليپ هم درست كردم در اسرع وقت مي دم بهتون .